به نام آنکه اگر حکم کند همه محکومیم .

سلام . خیلی وقت بود که نبودم . دلم براتون تنگ شده بود اما توفیقی دست نمیداد که در خدمتتون باشم .

خلاصه این که امروز اومدم . این نوشته رو هم از ته ته دلم  براتون کادو کردم تا بهتون هدیه بدم.

راستی من حتی برای تبریک گفتن به هادی هم آپ نکردم . ولی حالا با اینکه ماه ها از ورود ش به    گروهمون میگذره امیدوارم که تبریک گرم منو پذیرا باشه .تازه یه تبریک دیگه هم بابت تولدش بهش بدهکارم .تولدت مبارک

اینا هم مال دوست عزیزم نیلوفره . اگر فکر کردین که اینا رو دارم بهش میدم تا به خاطر این غیبت طولانی دعوام نکنه سخت در اشتباهید . چون من دقیقا به همین دلیل دارم بهش گل میدم .

اگر لطف کنید و هدیه ی منو بخونید ممنون میشم .

به نام دوست

 

قطار آرام می رود .

تو می آیی  . پر از لبخند  . با رسالتی نا معلوم  . با امیدی در کوله بارت . با مقصدی پر از رنگ.

قطار آرام می رود .

دیگر سر از بستر خردی برآورده ای . چون جوانه سبز شده ای ...از مقصد دور می شوی .

قطار آرام می رود.

در ابعاد خیال خویشتن ،در گوشه گوشه ی افکارت به نظاره  می نشینی . گرم تماشای معرکه های در گذری .

قطار آرام می رود .

به منزلگه پرواز می رسی .صدای قلبت به گوش آسمان غزل می خواند . گرفتار ایستگاه شده ای. دست و پا می زنی . به خواسته های ناخواسته ات چنگ می اندازی . گویی که مشتت پر از ارمغانی است  بی نظیر . چشم از نگاه می بندی تا اینکه در تردید مه آلوده ی ابهام گره ی انگشتانت را باز می کنی و تنها زرق وبرق آن تحفه ، نصیب چشمانت می گردد.

قطار آرام می رود.

سخنی ناگفته آزارت میدهد ... باری به دوشت سنگینی می کند ... هر چه در جستجوی پاسخ این سوال تقلا می کنی ؛ نمی یابی که نمی یابی . به گمانی که شاید جوابی در انتظار سوالت نیست .

قطار آرام می رود .

و تو همچنان ، در سکوت خاموش شهر، از مزار خاطره ها عبور می کنی ؛ ودر پس اندیشه  ی اقبال "آسمان"را به خاک می سپاری.

قطار آرام می رود .

قوت جانت ، به آغوش خستگی پناه می برد .گویی به پایان می روی؛ به خانه ی در انتظارت . راستش  ولوله های این پرسش که پایان در کدامین مقصد سکنی گزیده است فکرت را آشفته می کند .اما هیچ رنگی از مقصد درخاطرت نیست .

فطار آرام می رود.

پشت سرت را نگاه می کنی. می شود گفت از سفر شادی . از همسفرانت ،ایستگاه هایی که از آنها گذر کرذی .از پلهایی که شاید، پس از رفتنت فرو ریختند. از رود هایی که شاید باعبورت ،سربه طغیان گذاشتند.از بیابانهایی که آرام ،رفتنت را مینگریستند .حتی از کودکانی در مسیر،که سنگهای کوچکشان بدرقه و سوغاتی راهت می شدند ...

به همین ها خلاصه شده ای . به همین مسیر چند ده ساله .

به انتها نزدیک می شوی ؛بی آنکه ردی از خویشتن بر پیکره ی راه حک کرده باشی .

قطار آرام می رود .

بی آنکه در عبور ساکت و سردت ،اشک های گرم بارانی را کنار زده باشی .

بی آنکه زردی را سبز کرده باشی،بی آنکه بال وپری در آسمان رهایی زده باشی .بی آنکه حتی سوالت را پاسخی یافته باشی. سوالی که از تو می پرسید:سفر ، از چه رویی آغاز شد ؟

قطار آرام می رود .

آرام آرام به بودن عادت کردی . به دم عادت کردی .به بازدم هم همینطور .

وقت رفتن نزدیک می شود . اما مسافر سالخوردگی ...

مهمان ناخوانده آیا مزاحم زندگی ات شده است؟؟؟؟؟؟؟؟؟

قطار آرام می رود .

واین تویی که برای نخستین نزاع جدی افکارت ،به دنبال راه چاره می گردی .

به دستانت دلخوش میشوی . به تحفه ای که در مسیر با خودت آورده بودی .

بار دیگر به کوله بارت سری می زنی .همانجاست که پایت سست می شود و توان زانوانت از کف میرود .آخر همانجاست که می فهمی برق تحفه ات، برق تحفه ی گناه آلودت ، از چشمان هوس های بی ثمری نشات  میگرفت  که راهت را از کجا ، به ناکجا آباد کشانید .

بار دیگر کوله ات را می نگری .امیدی نیست .تمام امیدت را خرج کرده ای .تمام ایمانت را هم همینطور .

به غفلت های کرده ات می اندیشی و یاری های نکرده ات .برای آخرین بار به کوله ات می نگری . جیب کوچکی  بر روی آن نشسته است . به دستانت می نگرد.

قطار آرام می رود .

نمی دانی باید آن را باز کنی یا نه .در سرانجام نبرد تردید، باز کردن پیروز می شود. با ترسی  عمیق که رعشه بر جانت می اندازد ، برگه ی سبزی را که در آن  است بیرون می آوری .دلت با صدای بلند ،نوشته را قراأت  می کند.

از آسمان به زمین: بنده ی من،در های توبه برای همیشه باز است . به آغوش من برگرد .                                               (چشم انتظار همیشگی تو، خداوند )           

گور شرم را برای خودت ، با دستانت می کنی .اگر غیرتی در وجودت باشد  همان دم خویشتنت را به خاک می فرستی ؛ به نبش قبر آسمان می ایستی و آن را از سایه های تاریک مرگ امید در قلبت بیرون میکشی . همان زمان کوتاه کافی است تا به سوگ  فرصت های پرپرشده ات  به ناله بنشینی .

بار دیگر صیحه ی وحشتناکی از پشت سرت بانگ بر می دارد :

 قطار آرام می رود .ایستگاه آخر . مسافر محترم !لطفا پیاده شوید . اینجا ته ماجراست . ارادتمند شما مرگ .

اما نه رفیق، صبر کن . برای بقا خلق شده ای . قیمتت بهشت است  . رسالتت چه میشود ؟

این ماجرا به  زعم من می تواند به این تلخی ها هم نباشد . مرگ انقدر ها هم وحشتناک نیست.

کافی است نگاه دوباره ای به قصه  بیندازیم. درست به همانجایی که فراموشی  همسفرمان شد . به همانجایی که  رسالت عشق را از خاطرمان بردیم .

بیا حکایت کنیم از لحظه هایی که می شود خوش ساخت . بیا از خواب برخیزیم . نگاهی به دور و برت بینداز فرصت کمی باقی است ، ولی شاید با آن خداوند مهربان  برای( آدم شدن) ، کافی باشد .

 

                                                                                                   التماس دعا .یا علی مدد

 

 

نوشته شده در 2009/9/10ساعت 4:39 PM توسط نیلی| |